تاحالا شده یه روز جمعه از پاسداران راه بیفتین برین تجریش بعد ونک بعد ولیعصر و... آخرش برسین آزادی تازه اگه در محاسباتم اشتباه نکرده باشم ۶۰٪ این مسیر رو پیاده برین باقیشم با اتوبوس و البته بسیار مبرهن وتابلو (برگرفته از فرشید جون رادیو جوان) که این سفر یه روزه نکات ارزشمندی به همراه داشت:
الف) به علت عدم استفاده از ماشین شخصی و پارک آن در جلوی درب منزل به معنای واقعی کلمه با عبارت روز هوای پاک آشنا شدم که بهتره در کنار این روز و فواید آن مقداری پودر بچه هم بین همشهریان تقسیم شود تا از عوارض جانبی آن کم شود.
ب) بهتره در سالهای اول فنقلیت (حدودا ۷ سالگی) به عده ای از دوستان خصوصا حاج آقا علویان ساعت رو درست یاد بدیم تا خدای ناکرده از مشکلاتی نظیر مشکل امنیت ملی که روز جمعه پیش اومد جلو گیری کرد .هر چند به لطف رئیسسسسسسس جم مححححح (هپچه) بوب ساعتها یک ساعت در جای خود ماندند.
ج) بخش عمده ای از مناطق تهران که خیلی راحت از کنار اونها رد می شدم رو با ولع تمام عین بروسلی های محترمی که اصلا از آبادان نمی آن تهران به تماشا نشستم و به نتایج عمیق وفجیعی رسیدم:
آزادی می تواند تداعی کننده چيزهای زيادی در ذهن انسانها باشد...
1) ميدان:
شايد اولين چيزی که به ذهن هر کسی می رسد، فارغ از اينکه در کجای دنيا زندگی می کند، ميدان آزادی کشورش باشد.
من هم به ياد ميدان آزادی کشورم می افتم.
ميدانی باشکوه که اگر تمامی خياطان دنيا هم دست به دست يکديگر دهند، نمی توانند نمونه ای با اين عظمت بدوزند!
ميدانی باشکوه که اگر همه سربازها روی چمن آن بنشينند، بازهم جا برای همه آنهايی که سربازيشان را خريده اند هست!
ميدانی باشکوه که اگر همه مسافرکشها دور آن جمع شوند، بازهم جا برای ماشينهای تازه پلاک شده هست!
نتيجه گيری: کی می گه آزادی گرونه؟ به نظر من از ونک خيلی ارزونتره...
2) جنگل:
شايد دومين چيزی که به ذهن هر کسی می رسد،فارغ از اينکه در کجای دنيا زندگی می کند، جنگل است.
من هم ياد جنگل می افتم.
در جنگل خيلی آزادی هست، چون خيلی از حيوانهای ماده، عليرغم خواسته قلبی حيوانهای نر، مانتوهای تنگ و کوتاه و بی ناموسی می پوشند!
در جنگل خيلی آزادی هست، چون هرکس که قوی تر باشد می تواند هربلايی که دلش می خواهد سر ضعيفترها بياورد!
در جنگل خيلی آزادی هست، چون آدمها می توانند بروند در آنجا چادر بزنند و آتش روشن کنند!
نتيجه گيری: جنگل خيلی بی ناموس است...
3) بيان:
شايد سومين چيزی که به ذهن هر کسی می رسد، فارغ از اينکه در کجای دنيا زندگی می کند، بيان باشد.
من هم به ياد آزادی بيان می افتم.
به آزادی بيان کاری نداريم چون اصلا ايرانی نيست، از زبان گوسفندها وارد زبان فارسی شده است، ابتدا آزادی بععععععععيان بوده و به مرور زمان به آزادی بيان تبديل شده است!
به آزادی بيان کاری نداريم چون خيلی بد است!
به آزادی بيان کاری نداريم چون تا کسی با ما کاری نداشته باشد ما را با آن کاری نيست!
نتيجه گيری: ما سگ کی باشيم که بخوايم راجع به اين جور چيزا نتيجه بگيريم...
4) قفس:
بدون شرح!
شرح ندارد!
نمی توان آن را تشريح کرد!
نتيجه گيری: همه جای ايران سرای من است...تازه این که چیزی نیس انرژی هسته ای هم که مسلما حق مسلم (با تشدید لام) ما که هیچ مسلم (با ضمه میم) اینا هم حق مسلمشونه (باتشدید لام).
نتيجه گيری کلی: بدو بدو آزادی يه نفر...آزادی از اتوبان...بدو بدو!
+ نوشته شده توسط مهیار در
85/01/26 و ساعت
8 |
